Omgaan met intense situaties is voor Marjon niets nieuws meer. Sinds 2019 is ze als procesvertegenwoordiger de stem van de IND in de rechtbank bij zittingen van mensen die in beroep gaan tegen een negatief besluit. Voor die tijd kwam er vaak nog meer emotie bij haar werk kijken. Ze werkte toen voor COA-plaatsing op het aanbodcentrum in Ter Apel, waar ze zware gesprekken met vreemdelingen voerde. “In die vijf jaar heb ik heel erg geleerd hoe je omgaat met zulke situaties. We hebben gelukkig ook een hele open cultuur. Op kantoor praten we veel met elkaar.”
Toch blijk je niet alles in de hand te kunnen hebben. Marjons vader kreeg long- en nierkanker tijdens haar eerste zwangerschap, en bleek opnieuw ziek te zijn toen ze haar tweede kind verwachtte. Eind 2025 werd hij in het ziekenhuis opgenomen met een dubbele longontsteking terwijl Marjons zwangerschapsverlof amper voorbij was. Tegelijkertijd ging ook haar moeders gezondheid niet goed.
Zware druk
“In zo’n periode ben je sowieso nog veel aan het zoeken naar de nieuwe balans”, vertelt Marjon over de komst van haar tweede kind. “Maar mijn zus en ik moesten ook dagelijks naar mijn ouders toe. Dat kwam er dus nog bij terwijl ik ook al vier dagen in de week werkte. Mijn man werkte daarnaast onregelmatige tijden. Dat drukte heel veel op mij. Normaal gesproken ben ik best gestructureerd, maar nu merkte ik dat ik dingen vergat en heel erg vermoeid was.”
Uit bezorgdheid stapte Marjon zelf op haar manager af. “Ik was bang dat ik zou gaan uitvallen. De bedrijfsmaatschappelijk medewerker liet me weten dat ik vooral zelf moest kijken wat ik nodig had. Maar wat was dat dan? Ik was heel erg toe aan een praktischere inslag. Een aantal collega’s hadden al eens een traject bij SPAT gedaan, dus mijn manager raadde me aan om het daar eens te proberen.”
“Het eerste gesprek met m’n coach voelde eigenlijk al meteen heel lekker”, vertelt Marjon. “Ik legde uit dat ik nog steeds veel positieve dingen in m’n leven had maar dat er gewoon te veel op m’n bordje lag. We tastten rustig af of we een klik voelden en konden vast in kaart brengen hoe we aan de slag zouden gaan. Die proactieve houding was heel fijn. Ik keek elke week weer uit naar het moment om samen aan de slag te gaan.”
Oefenen met energieverdeling
Marjon legt uit dat er bijvoorbeeld een circuitje werd uitgezet met verschillende oefeningen, onderverdeeld bij pionnetjes. “Het eerste pionnetje stond voor mijn werkdag, het tweede voor overwerk en het derde voor mijn gezin. Bij het overwerk zaten oefeningen die een stuk zwaarder waren, dus dan merk je dat je eigenlijk geen kracht meer over hebt om nog iets voor je gezin te doen.”
“Bij een andere oefening kreeg ik een touw om mijn middel”, gaat Marjon verder. “Mijn coach gaf dan een beetje weerstand als het om mijn werkdag ging, en trok echt met zijn hele gewicht aan dat touw als het om overwerk ging. Dan merk je dus letterlijk dat je niet verder komt. Dat zijn hele inzichtelijke momenten die je weer mee kunt nemen naar je dagelijks leven.”
Toch werd Marjon tijdens het traject ook weer met haar neus op de feiten gedrukt. “Ik weet nog dat ik vol energie een sessie uitkwam en een telefoontje kreeg. Mijn vader was met spoed in het ziekenhuis opgenomen en het was maar helemaal de vraag of ze nog iets voor hem konden doen. Dan stort opeens je wereld in. Zo’n groot contrast met hoe ik me daarvoor voelde. Gelukkig liep het goed af, maar de zwaarte ervan bleef me nog lang bij.”
‘Je kunt maar één ding tegelijk’
Ook in zo’n onverwachte situatie bleken de handvatten van SPAT heel waardevol te zijn. “In eerste instantie sta je vol in de regelmodus, en dan besef je ook dat sommige dingen belangrijker zijn dan andere. Je kunt maar één ding tegelijk. Ik wilde altijd alle touwtjes in handen hebben, maar door SPAT kan ik bepaalde taken ook beter loslaten zodat ik de belangrijkste dingen voor kan laten gaan.”
Bij haar collega’s weet Marjon inmiddels ook scherper haar grenzen aan te geven. “Als ik eerder druk was, vroeg ik bijvoorbeeld altijd of mensen op een later moment even terug konden komen. En als er niemand op een mailtje reageerde, pikte ik het wel even tussendoor op. Terwijl mijn boodschap eigenlijk moest zijn dat ik gewoon echt geen ruimte had.”
Marjon voegt toe dat haar verantwoordelijkheidsgevoel niet zomaar is verdwenen. “Ik denk ook dat het nog steeds wel mijn kracht is, maar een valkuil is het ook zeker. Daar moet je dus mee leren omgaan. SPAT heeft me daar heel erg bij geholpen. Ik maak nu betere planningen en kan m’n grenzen beter aangeven, waardoor ik op vrije dagen ook echt even niks anders aan m’n hoofd heb. Dan ligt de volle focus bijvoorbeeld op mijn kinderen en gezellig samen naar de speeltuin gaan. Ja, ik ervaar nu echt veel meer rust.”
